Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2016
Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2016
Τα πετρόχτιστα σπίτια του Ασπροποτάμου ! (μέρος Α΄) - Αναδημοσίευση από aspropotamos.org
Οι πέτρες είναι κάτι παραπάνω από άφθονες στην περιοχή του Ασπροποτάμου. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που το κύριο υλικό κατασκευής οικιών υπήρξε η πέτρα. Η συγκόλληση της πραγματοποιούνταν με ασβέστη και άμμο. Ο ασβέστης έβγαινε από το κάψιμο λίθων στις διάφορες ασβεσταρίες των χωριών. Οι χτίστες ήταν κυρίως Ηπειρώτες από χωριά όπως το Μιχαλίτσι και τα Πράμαντα. Στα συνάζια πάνω από τα κουφώματα χρησιμοποιούνταν κεδρόξυλα λόγω της αντοχής τους. Στη μεριά της κύριας εισόδου υπήρχαν κενά στις δυο πλευρές όπου έμπαινε το ξύλο που ασφάλιζε την πόρτα. Tο πάχος των τοίχων άγγιζε τα 60 εκατοστά. Οι λόγοι που επέβαλαν τους παχύς τοίχους ήταν πρώτον η ανάγκη προστασίας από το κρύο και τη ζέστη και δεύτερον η ανάγκη αντοχής του βάρους της σκεπής των σχιστολιθικών πλακών. Οι σκεπές αποτελούνταν από κορμούς ελάτου και από πλάκες. Σα υλικά μεταφέρονταν με άλογα ακολουθώντας τα μονοπάτια των χωριών. Η τοποθέτηση των πλακών απαιτούσε έμπειρους και περίτεχνους τεχνίτες οι οποίοι προέρχονταν κυρίως από την Ήπειρο.
Οι οικίες αποτελούνταν από το ανώγι, το κατώγι, το κελάρι και η γωνιά. Σο ανώγι ήταν κυρίως χώρος υποδοχής των επισκεπτών. στη γωνιά υπήρχε το τζάκι, ο γίκος και ο μισιντρές (ντουλάπα) και χρησιμοποιούνταν ως υπνοδωμάτιο. Το κελάρι χρησίμευε ως χώρος αποθήκευσης τροφίμων είτε αγορασμένων είτε παραγομένων από την οικογένεια. Τα αρχοντικά καταλάμβαναν περισσότερο χώρο και όγκο, επίσης περιελάμβαναν μπαλκόνια ή προεξέχοντα τμήματα. Τέλος πολλά από αυτά περιελάμβαναν εντυπωσιακές εξώπορτες.
Σήμερα σώζονται αρκετά παραδοσιακά σπίτια στην περιοχή,τα οποία προκαλούν θαυμασμό.
Ακολουθεί σχετικό αφιέρωμα με φωτογραφικό υλικό του aspropotamos.org.
Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2016
Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2016
Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2016
Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2016
Τρίτη 30 Αυγούστου 2016
Δευτέρα 29 Αυγούστου 2016
Κυριακή 28 Αυγούστου 2016
Η ιστορία ενός τόπου , μιας κοινωνίας είναι οι ιστορίες των ανθρώπων της , των παιδιών της Πολυθέας…… να μια.
ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ του ΘΩΜΑ ΠΟΛΥΘΕΑΤΗΣ (1908-1967)
Νομίζω ότι η ιστορία ενός τόπου , μιας κοινωνίας είναι οι ιστορίες των ανθρώπων της , των παιδιών της Πολυθέας…… να μια.
Ο Σωτήριος Αθανασίου του Θωμά και της Βασιλικής, το γένος Χολέβα, γεννήθηκε στην Πολυθέα Ασπροποτάμου το 1908, τρίτο παιδί μετά τον Δημήτριο και την Ευθυμία και πριν το τέταρτο παιδί, την Μαρίκα. Ο πατέρας Θωμάς, νοικοκύρης από τις παλαιότερες οικογένειες του χωριού, υπήρξε τυροκόμος και, όταν δεν τυροκομούσε, ασκούσε το επάγγελμα του βλαχοράφτη. Το μαγαζί του βρισκόταν δίπλα στη βρύση του χωριού, όπου υπήρχε και το πατρικό του σπίτι ―χρόνια αργότερα το έκαψαν οι Ναζί. Ατυχώς ο Θωμάς πέθανε νωρίς και ο Σωτήριος έμεινε ορφανός στα 13 του χρόνια. Αμέσως εργάστηκε στο καφενείο του χωριού και κάποτε ξεστόμισε τη φράση, «Κιντέρια που έχει η ζωή!», γεγονός που του προσπόρισε για όλη του τη ζωή το παρατσούκλι «Ο κιντέριας» (από την τούρκικη λέξη keder, εμείς θα το λέγαμε «Ο στενοχώριας»). Πολύ σύντομα ο Σωτήριος άφησε την αγαπημένη του Πολυθέα και ξενιτεύτηκε στην Αθήνα. Εκεί εργάστηκε κοντά στον τυρέμπορο αδελφό του πατέρα του Θωμά, τον Αριστείδη Αθανασίου, και έμαθε τo τυρεμπόριο. Ένα από τα προσόντα του ήταν η δεινότητα στην ποδηλασία: με το βαρέλι φέτα που κουβαλούσε ανέβαινε προς το Κολωνάκι πολλές φορές την εβδομάδα, περνώντας μπροστά από το ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας.
Στον Ελληνικό Στρατό κατετάγη και εκπαιδεύθηκε στο Βελεστίνο, σε μονάδα ορεινού πυροβολικού. Απολύθηκε με τον βαθμό του λοχία, μια και είχε τελειώσει το σχολαρχείο (τον καιρό εκείνο απόφοιτος σχολαρχείου μετρούσε …) και είχε καλό χαρακτήρα. Πριν τον πόλεμο του ’40 συνεταιρίστηκε με τον εξάδελφό του Σωτήριο Ντινόπουλο (2*) και ο συνεταιρισμός τους ευδοκίμησε. Μόλις ξέσπασε ο πόλεμος επιστρατεύτηκε, πούλησε το μερίδιό του στον συνεταίρο του και επιτέλεσε το καθήκον του προς την Πατρίδα. Πολέμησε, επικεφαλής 10-15 ανδρών, στο αλβανικό μέτωπο με μεγάλη επιτυχία· στην ομάδα του αρκετοί ήταν συμπατριώτες του από τον Ασπροπόταμο. Από την Πολυθέα είχε στρατιώτες τον Κώστα Σελιώνη και τον Χρίστο Μακκα, τον οποίο δεν δίστασε να απειλήσει με μετάθεση, όταν έκανε κατάχρηση της προσωπικής φιλίας τους. Οι επιτυχίες της ομάδας βασίζονταν στην πίστη τους στον Θεό, στο δίκαιο του αγώνα τους, στην τόλμη τους (πυροβολούσαν με επιτυχία από τα 600 μέτρα, ενώ θα μπορούσαν να απέχουν από την πρώτη γραμμή 1500 μέτρα) και στον αέρα που είχαν οι Βλάχοι να ταξιδεύουν στα βουνά με τα μουλάρια τους: τα όπλα τους ήταν λάφυρα του τουρκικού στρατού από τους βαλκανικούς πολέμους ―τα έψυχαν με τσουβάλια βουτηγμένα στο χιόνι. Ο Σωτήριος κρατούσε ημερολόγιο το οποίο η σύζυγός του το θυσίασε για να αναθρέψει τα παιδιά του (το μουτζουρώσαμε) . Πάντως, κάθε παραμονή 28ης Οκτωβρίου ο Σωτήριος μάς διηγιόταν την πολεμική του περιπέτεια. Κατά σύμπτωση, το Πλατύ ποτάμι του Γιάννη Μπεράτη έχει την ίδια διαδρομή. Το άδοξο τέλος των νικητών τούς βρήκε όλους ζωντανούς νικητές και την Ελλάδα προδομένη, ηττημένη.
Τετάρτη 17 Αυγούστου 2016
Σάββατο 13 Αυγούστου 2016
Πέμπτη 11 Αυγούστου 2016
Τετάρτη 20 Ιουλίου 2016
Τετάρτη 29 Ιουνίου 2016
Τρίτη 28 Ιουνίου 2016
Τρίτη 21 Ιουνίου 2016
Τετάρτη 15 Ιουνίου 2016
Τρίτη 14 Ιουνίου 2016
Δευτέρα 13 Ιουνίου 2016
Δύο δράσεις στον Άγιο Δημήτριο. Άντε να πάρουν σειρά και τα ξωκλήσια
- Με πρωτοβουλία του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτη Σταγών και Μετεώρων Σεραφείμ, και με αρωγό τον πατήρ - Απόστολο αποφασίστηκε η ανακατασκευή της στέγης.
- Με δωρεά συγχωριανού μας αναπαλαιώθηκε η πρόσοψη του ναού (αμμοβολή και αρμολόι).
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)