Στα επόμενα...

    Καλησπέρα και πάλι,

    Η δεύτερη αυτή ανάρτηση μου πήρε λίγο περισσότερο χρόνο απ’ όσο υπολόγιζα. Όχι τόσο λόγω της συγγραφής της, αλλά επειδή (1) ήθελα να καταλαγιάσει ο αρχικός ενθουσιασμός μετά την επίσκεψή μου ώστε να είμαι πιο αντικειμενικός και (2) να κοπάσουν λίγο τα έντονα καιρικά φαινόμενα που ταλαιπώρησε τον τόπο μας (και συνεχίζουν να ταλαιπωρούν).

    Και ναι, τα κατάφερα. Επιτέλους πήγα στο χωριό μου. Και θα πω μόνο ένα πράγμα: μαζί με τον πατέρα μου περάσαμε υπέροχα, δεν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε κάτι καλύτερο!

    Θέλω να ευχαριστήσω τον Γιάννη και την Ευαγγελία, μαζί με την υπέροχη οικογένειά τους, που μας χάρισαν μια μοναδική μανιταροβόλτα και ξενάγηση γύρω από το χωριό. Επίσης, αν και απών, ο Ξάδερφος (με τη βοήθεια της συζύγου του) μας σύστησε στους δικούς τους γνωστούς, τον κ. Διονύση και την κα Γιώτα, οι οποίοι μας κράτησαν υπέροχη συντροφιά και έκαναν την Κυριακή μας αξέχαστη.

    Ένα μεγάλο μπράβο αξίζει για την Κυριακή του Αγίου Δημητρίου και τις καζανιές· μια όμορφη εμπειρία, με συγκινητικές στιγμές όταν ο ένας ακουμπά τον ώμο του άλλου.

    Όπως είχα πει: «η αρχή είναι το ήμισυ του παντός». Η αρχή έγινε, και στα επόμενα λοιπόν… (Μάλλον Απρίλιο 2026, με το καλό).

-------------------

ΥΓ.1 Ο Ξάδερφος είναι καλύτερα – πάμε δυνατά!

ΥΓ.2 Μακάρι να ξεμπερδέψουμε σύντομα με τις κακοκαιρίες και τις καταστροφές· εύχομαι η περιοχή μας να έχει έναν όμορφο χειμώνα.

ΥΓ.3 Ελπίζω να καταφέρω να παραβρεθώ στην Επιστημονική Ημερίδα στις 17/12 στην Πάντειο.

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

    Επιτέλους, το τετραήμερο πλησιάζει.  Την περίμενα αυτή τη στιγμή εδώ και καιρό.  Είμαι πια 44 ετών και, όσο κι αν ακούγεται κάπως, δεν έχω επισκεφθεί ποτέ το χωριό μου, την Πολυθέα.  Ούτε ο πατέρας μου.  Γεννημένος εκεί το 1943, δεν ξαναγύρισε ποτέ. Τα χρόνια πέρασαν, η επαφή χάθηκε, οι ρίζες ξεθώριασαν…

    Ήταν στην κηδεία της θείας μου – δυστυχώς – που ξανασμίξαμε οι συγγενείς. Εκείνοι που βλέπεις σπάνια, αλλά νιώθεις πάντα κοντά. Και τότε, ο ξάδερφος του πατέρα μου, με ένα βλέμμα γεμάτο απορία και παράπονο, μου λέει: «Πότε θα έρθετε στο χωριό; Δεν έχετε έρθει ποτέ!» Η φράση καρφώθηκε στο μυαλό μου. Ο ξάδερφος 80 ετών, ο πατέρας μου 82, εγώ 44. Ή τώρα ή ποτέ.

    Μου είπε πως η καλύτερη εποχή για την Πολυθέα είναι το φθινόπωρο. «Τα λέμε στο τριήμερο της 28ης», μου είπε. Έμαθα πως γιορτάζει και η εκκλησία, ο καιρός θα είναι καλός… Δυστυχώς, ο ξάδερφος αρρώστησε. Του εύχομαι περαστικά. Έστω κι έτσι, η αρχή μετράει. Γιατί η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Υ.Γ.1 Περαστικά στον ξάδερφο.
Υ.Γ.2 Δεν θα διανυκτερεύσω στην Πολυθέα, αλλά στο Νεραϊδοχώρι. Δεν πτοούμαι.
Υ.Γ.3 Τα λέμε στην πλατεία. Λογικά θα ξεχωρίζω σαν τη μύγα μες στο γάλα.
Υ.Γ.4 Ίσως αυτά που γράφω – και θα συνεχίσω να γράφω – να είναι λίγο εκτός «γραμμής» του blog. Μα θέλω να γνωρίσω τον τόπο μου. Να μοιραστώ την εμπειρία μου μαζί σας. Και να μοιραστείτε κι εσείς τις δικές σας.